ਹਸਤੀ: ਇਸਤਰੀ ਅਤ ਲਕ ...
ਹਸਤੀ: ਠੀਕ ਹ, ਲਕ ਰਰ. ਇਹ ਇੱਕ ਔਰਤ ਲਈ ਕਈ ਜਾ ਹ.
ਲਕ ਹੱਸਦ.
ਹਸਤੀ: ਮਨ ਇਹ ਬਹਤ ਖੀ ਰਾਹਤ ਦੀ ਕਈ ਛਟੀ ਰਕਮ ਦਿਦਾ ਹ, ਅਤ,
ਹਸਤੀ: ਇਸ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਹਿਲੀ ਅਤਟਾੱਇਲਟ ਜਨਤਕ ਪਖਾਨ ', ਓਪਨ.
ਸਸਾ.
ਮਨੱਖ: ਸੀਟੀ.
ਮਨੱਖ: ਇਸ ਨ ਪਜ ਮਿਟ ਛੱਡਣ ਲਈ ਚਾਹਦ ਹ ਸਕਦਾ ਹ.
ਹਸਤੀ: ਉਸ ਨ ਸਾਹ ਖਿੱਚਦਾ. ਉਹ ਮਰ ਰੱਬਾ!
ਇਕ ਸਾਲ ਪਿਛਲੀ, 1851 ਵਿੱਚ,
ਆਰੀ ਪਖਾਨ ਲਡਨ ਦ ਹਾਈਡ ਪਾਰਕ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਪਰਦਰਨੀ 'ਤ ਪਰਦਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ
ਅਤ ਸਲਾਨੀ ਨ ਇੱਕ ਸਿੱਕਾ ਨ ਵਰਤਣ ਲਈ ਚਾਰਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ.
ਇਹ ਬਦ ਦਾ ਮਲ "ਇੱਕ ਸਿੱਕਾ ਖਰਚ ਕਰਨ 'ਹਣ ਲਈ ਸਚਿਆ ਹ.
ਅਤ ਇਹ ਨਬਲ ਅਮਨ ਪਰਸਕਾਰ ਦਾ ਮਲ ਹ.
Alfred Nobel: ਅੱਛਾ. ਦਿਲਚਸਪ.
Alfred Nobel: ਪਰ, ਜ ਕਿ ਕੀ ਹ ਕਰਨ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਹ, ਨਾ ਹ.
Sophie: ਡਾਰਲਿਗ, ਮਨ ਨਾ ਤਹਾਨ ਜ ਕਝ ਵੀ ਚਿਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਚਾਹਦ,
Sophie: - ਪਰ ਮਨ ਲੱਗਦਾ ਹ ਕਿ ਤਹਾਨ ਮਰਦਾ ਹ ਸਕਦਾ ਹ. Alfred Nobel: - ਜੀ?
Alfred Nobel: ਮਨ ਇਸ ਲਈ ਨਾ ਸਚ, ਤਾਈ.
Sophie: ਇਹ ਅਖਬਾਰ ਸਚਣ ਲਈ ਤਹਾਨ ਹਨ ਲੱਗਦਾ ਹ, ਅਤ ਇਸ ਨ ਹਮਾ ਪਿਛਲ ਵਿੱਚ ਬਹਤ ਹੀ ਭਰਸਯਗ ਗਿਆ ਹ.
Sophie: "ਡਾਕਟਰ Alfred ਨਬਲ, ਸਵੀਡਨੀ ਕਮਿਸਟ ਅਤ ਡਾਇਨਾਮਾਈਟ ਦੀ ਖਜ,
Sophie: "ਕਨਸ ਦ ਹ French ਪਾਰਕ ਵਿੱਚ ਕੱਲਹ ਮਤ ਹ ਗਈ."
Alfred Nobel: ਮਨ ਹ, ਜ ਕਿ ਦਖੀਏ.
Alfred Nobel: ਚਗਾ ਦੱਖ ਹ, ਇਸ ਨ ਮਨ ਮਰ ਰਿਹਾ ਕਹਿਦੀ ਹ.
Alfred Nobel: ਵਖ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਮਰ 'ਮਤ ਦ ਵਪਾਰੀ' ਨ ਕਾਲ ਕਰ ਰਹ ਹ,.
Alfred Nobel: ਇਥ ਇਹ ਆਖਦਾ ਹ, "ਡਾ Alfred ਨਬਲ ਅਮੀਰ ਬਣ ਗਏ
Alfred Nobel: "ਹਰ ਲਕ ਨ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਰੀਕ ਵੀ ਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਕਦ ਵੱਧ ਲੱਭਣ ਕ."
Alfred Nobel: ਤਹਾਨ ਲੱਗਦਾ ਹ, ਜ ਕਿ ਦੀ ਕਾਢ ਡਾਇਨਾਮਾਈਟ ਹਣ ਹੀ, ਕਿਉਕਿ ਮਨ ਆਏਗਾ ਆਏਗਾ
Alfred Nobel: ਮਨ ਲਕ ਦ ਹਾਰ ਦੀ ਮਤ ਲਈ ਨਿੱਜੀ ਤਰ 'ਤ ਿਮਵਾਰ ਹ!
Alfred Nobel: ਮਨ ਇਮਾਨਦਾਰੀ, ਜਕਰ ਤਹਾਨ ਕਦ ਵੀ ਅਜਿਹ ਬਕਵਾਸ ਸਣਿਆ ਹ ਮਤਲਬ ਹ? ਘੜੀ ਟਿਕ.
Alfred Nobel: ਮਨ ਕਿਹਾ, 'ਤਹਾਨ ਕਦ ਵੀ ਅਜਿਹ ਕੜ ਸਣਿਆ ਹ?
Alfred Nobel: ਸੀ, ਜਕਰ ਤਹਾਨ ਕਝ ਕਹਿਣ ਲਈ ਹ ...
Sophie: ਨਾਲ ਨਾਲ, ਤਹਾਨ ਕਾਢ ਸੀ ਕੀ ਵਾਰ ਵਿਚ ਇਸ ਮਕ 'ਤ ਹ,
Sophie: ਧਰਤੀ 'ਤ ਸਭ ਕਤੀਾਲੀ ਵਿਸਫਟਕ.
Sophie: - ਅਤ ਇਸ 'ਤ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹ ਲਕ ਦ ਹਾਰ ਨ ਮਾਰਨ ਲਈ. Alfred Nobel: - ਆਪਣ ਬਿਦ ਕੀ ਹ?
Sophie: ਸਾਰ ਮਨ ਹੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹ, ਤਹਾਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਜਦ ਲਕ ਬਚਨ ਨ ਸਣਦ "ਨਬਲ" ਹ,
Sophie: ਉਹ ਹਮਾ ਡਾਇਨਾਮਾਈਟ ਦੀ ਸਚਦ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾ ਰਹ ਹ.
Alfred Nobel: ਮਨ ਇਸ ਨ ਨਬਲ ਦੀ ਸਰੱਖਿਆ ਪਾਉਡਰ ਕਹਿਦ ਕੀਤਾ ਹ ਚਾਹੀਦਾ ਹ ਸੀ.
Alfred Nobel: ਤਹਾਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਚਦ ਹ ਕਿ ਜਾਣ ਹ, ਜ ਕਿ ਇਸ ਨ ਮਨ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਲੱਗਗਾ ਹ, ਜਦ ਮਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਰਦ ਹਨ?
Sophie: ਓ, ਸਵੀਟਹਾਰਟ, ਦ ਕਰਸ ਇਸ ਨ ਹ, ਮਰ furry-cheeked ਜਿਹਾ ਮਤ ਦਾ ਵਪਾਰੀ.
Alfred Nobel: ਠੀਕ ਹ, ਜ ਨਾ ਮਨ ਇਸ ਨ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹ!
Alfred Nobel: ਮਨ ਮਰ ਆਪਣ ਹੀ ਚਿੱਤਰ ਨ ਰਨਵਿਟ ਚਾਹੀਦਾ ਹ.
Sophie: - ਕੀ? Alfred Nobel: - ਮਨ ਮਰ ਵੱਡ ਕਿਸਮਤ ਨ ਇੱਕ ਵਿ ਇਨਾਮ ਨ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇਸਤਮਾਲ ਕਰਗਾ.
Alfred Nobel: ਇਕ ਹ, ਜ ਕਿ ਅਮਨ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਮਨੱਖੀ ਕਿ ਨ ਇਨਾਮ
Alfred Nobel: ਜ ਕਿ ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਮਨ ਮਰਦ ਹਨ, ਮਨ ਹਣ ਹੀ ਵਿਸਫਟਕ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵਗਾ!
Alfred Nobel: ਅਤ ਮਨ, Alfred ਨਬਲ, ਇਸ ਵਿ ਅਮਨ ਪਰਸਕਾਰ ਨ ਕਾਲ ਕਰ ਜਾਵਗਾ ...
Alfred Nobel: Prize-A-Mite!
Sophie: ਡਾਰਲਿਗ, ਤ ਇਸ ਨ ਨਬਲ ਅਮਨ ਪਰਸਕਾਰ ਨ ਕਾਲ ਨਾ ਕਰ?
ਉਹ ਹੱਸਦਾ ਹ.
Alfred Nobel: ਮਨ ਤਹਾਡ ਨਾਲ ਪਿਆਰ, ਮਿੱਠੜੀ, ਪਰ ਤਹਾਨ ਬਿਲਕਲ ਕਈ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਹ, ਜਦ ਇਸ ਨ ਮਾਰਕੀਟਿਗ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹ.
Alfred Nobel: - ਇੱਕ-ਪੱਲਾ! ਚਾਹ! Sophie: - ਬਿਲਕਲ.